Indie, Dom Serca Błogosławionej Matki Teresy

Prezentacja kraju i dzielnicy :

Trudno jest przedstawić Indie w kilku słowach, tym bardziej, że cywilizacja tego państwa należy do najstarszych na świecie, a powierzchnia kraju aż dziesięciokrotnie przekracza terytorium Polski. Indie podzielone są na 29 zróżnicowanych kulturowo, etnicznie i językowo stanów. Podstawowym spoiwem łączącym wszystkich hindusów są jednak patriotyzm i głęboka religijność. Religią dominująca jest hinduizm. Chrześcijanie stanowią niewielki odsetek ludności kraju. Biorąc pod uwagę poziom ubóstwa i słabo rozwiniętą infrastrukturę, ludność Indii cechuje się wysoką zdolnością adaptacji do trudnych warunków i wymogów otoczenia. Tamil Nadu – stan, w którym żyjemy – cechuje się osobliwą kulturą, bardzo zakorzenioną w tradycji. Związek ten jest wyraźny szczególnie w sposobie życia i ubierania się mieszkańców (głównie kobiet).

 

Dom Serca im. Świętej Matki Teresy położony jest w rybackiej dzielnicy Kasimode, w samym sercu slumsów, tuż przy porcie rybackim. Dzielnicę tworzy rój małych, betonowych, kolorowych domków, oddzielonych od siebie wąskimi uliczkami. Te nieprzekraczające 2 metrów szerokości przejścia zdominowane są przez kobiety ubrane w sari, rybaków, kupców i żywiołowe dzieci. Podstawowym problemem tutejszej społeczności jest niszczycielski alkoholizm i związane z nim agresywne i wulgarne zachowanie... Poza tym przeważa radość, szczególnie u dzieci! 



Apostolaty zewnętrzne :

-      cotygodniowe wizyty w szkole specjalnej dla dzieci upośledzonych umysłowo,

-      odwiedziny osób starszych,

-      cotygodniowe wizyty w sierocińcu dla dzieci niepełnosprawnych Shishu Bhavan, prowadzonym przez Siostry Misjonarki Miłości.

 

Spotkania organizowane przez Dom Serca :

-      wsparcie szkoły: dwa razy w tygodniu pomoc w nauce dla kilkunastu dzieci z sąsiedztwa,

-      wyprawy z dziećmi i młodzieżą, najczęściej do samego Chennai,

-      coroczny, 4-5 dniowy obóz dla dzieci z sąsiedztwa,

-      pielgrzymka z niepełnosprawnym przyjacielem do Sanktuarium Matki Bożej Dobrego Zdrowia w Velankanni, zwanego „Lourdes Wschodu”. 

 

 

"Praca w tych miejscach jest w gruncie rzeczy bardzo prosta w tym kontekście, że nasza obecność sprowadza się głównie do towarzyszenia dzieciom i pomocy siostrom lub opiekunkom (np. podczas karmienia), ale daje wiele radości i motywuje do dalszego działania. Lwia część naszej misji to odwiedziny naszych przyjaciół – zdrowych i chorych, samotnych i niepełnosprawnych, młodszych i starszych. Jesteśmy tu, by ich słuchać i wspierać jak tylko to możliwe; jesteśmy tu po prostu by być i kochać. Służymy przede wszystkim uśmiechem, dobrą radą i modlitwą. Czasem nasza obecność przyjmuje bardziej skonkretyzowany charakter. Sprowadza się np. do pomocy przy przeprowadzce, załatwianiu spraw socjalnych w urzędzie, opatrywania skaleczeń czy asystowania podczas transportu niepełnosprawnego przyjaciela do szpitala. Każda nasza wizyta kończy się wspólną modlitwą. Porusza mnie uduchowienie naszych przyjaciół, prawdziwe życie Dobra Nowiną".

fragment z listu Jarosława - wolontariusza

 

 

 

Świadectwa wolontariuszy

Jarosław Gumienny

Jarosław, misja w Chennai (2018-2020)

Wielu rzeczy nie potrafię zrozumieć w swoim życiu. Jedną z nich jest pragnienie wyjazdu na misję. Ksiądz Jan Twardowski powiedział kiedyś, że „Nie trzeba szukać odpowiedzi do końca. Nie ma sensu podglądanie tajemnic. Bóg to przecież wielki artysta. Bóg niedomówień. Artysta nie może dopowiadać do końca”. Tak więc wyruszam do